Wat is een zorgboerderij?

Een zorgboerderij is een boerderij waar een bepaalde vorm van zorg wordt geboden. Op een zorgboerderij helpen de cliënten de dieren, planten hebben dan verantwoordelijke taken. Het is redelijk kleinschalig en het heeft een regelmaat van taken. Dit alles bij elkaar heeft een goede werking de cliënt. Zorgboerderijen verschillen met de bedrijven. Dit zie je aan het aanbod van de zorg en de manier waarop de cliënten behandelt worden. Er zijn meerdere doelen voor een zorgboerderij. Zoals een belevingsgerichte dagbesteding, hierbij bieden ze een prettige dag invulling. Arbeidstraining hierbij gaat het om toe leiden naar echt betaald werk. Hierbij leren ze de benodigde vaar3digheden die ze later nodig hebben.


In de zorgboerderij heb je de cliënt. De zorgboer moet voordat hij start met het verlenen van de benodigde zorg een analyse hebben maken van wat hij op zijn bedrijf te bieden heeft. De zorgverantwoordelijke heeft de taak om waar nodig de juiste combinatie te vinden tussen de vraag van de cliënt en het aanbod van een boerderij.

https://www.youtube.com/watch?v=om9o3qcs0_A

Artikel

Ook gewone mensen zijn soms eenzaam. De meeste gehandicapten wonen het liefst zo gewoon mogelijk.

Integratie faalt en dus experiment mislukt. De verstandelijk gehandicapten moeten weer grotendeels terug naar de instelling, zo besloot vorige week de Twentse Zorgcentra. Dat is een tegenstrijdige en discutabele boodschap.

De ontwikkelingen van zorginstellingen naar kleinere woonlocaties dichterbij en midden in de samenleving is een goede en onvermijdelijke ontwikkeling. De emancipatie en acceptatie van mensen met een beperking kan niet zonder deze vermaatschappeling.

Als begeleider van mensen met een verstandelijke beperking werk ik al jaren -naast het bijdragen aan een goede zorg- voor een respectvolle en gelijkwaardige benadering van mensen met een handicap. Ik vind het een illusie om te veronderstellen dat er van emancipatie en acceptatie iets terecht komt, als we medeburgers met een beperking achter een hek laten leven. Iedere emancipatiegolf van welke minderheidsgroep dan ook ging en gaat altijd vergezeld met een beweging richting de ’gewone maatschappij’. Omgekeerd begint uitsluiting en afbrokkeling van respect en gelijkwaardigheid met het letterlijk fysiek op afstand zetten van groepen. Onbekend maakt onbemind. Aanpassing moet altijd van beide kanten komen, en de boze buitenwereld zal vertrouwder worden.

Maar dit betekent niet dat integreren zonder problemen gaat. Of dat werkelijk iedereen het allemaal even mooi en prachtig vindt. En goede zorg mag nooit opgeofferd worden aan een ’hoger doel’.

Versplintering van de woonlocaties voor mensen met een verstandelijke beperking kan tot gevolg hebben dat deskundigheid en kennis verwatert. Begeleid wonen, werken en leven in de maatschappij vereist juist extra kennis en specifieke begeleiding. Bijvoorbeeld op het gebied van vrijetijdsbesteding. Te vaak gaan financiën in de voorzieningen op aan huisvesting en praktische verzorging. Scholing van personeel en het begeleiding van sociale contacten krijgt te weinig aandacht.

Is de mythe van de integratie achterhaald? Ik denk deels van wel. Het is goed om integratie te relativeren. Soms zijn we geneigd aan cliënten met een beperking hogere eisen te stellen dan aan ons zelf als het gaat om integreren in de samenleving. De helft van de ’gewone mensen’ stemt niet bij verkiezingen en velen doen niet mee aan de buurtbarbecue en zien nooit het dorpshuis van binnen. We gaan graag ’onze eigen gang’ en dat geldt ook voor veel mensen met een verstandelijke beperking.

Dat neemt niet weg dat verreweg de meeste mensen met een handicap graag zo gewoon mogelijk in de samenleving wonen. En ’je eigen gang gaan’ kan helaas betekenen dat je ieder moment overvallen kunt worden door eenzaamheid. Niemand is onkwetsbaar voor eenzaamheid. Dat is de keerzijde van onze individualistische samenleving. En ook hier kunnen mensen met of zonder hulp iets aan doen. Dit kan heel wat anders zijn dan ’gezellig bij elkaar zitten’ in een grote woning met mensen die je niet zelf gekozen hebt.

Algemene dogma’s zijn niet bruikbaar. Goede observatie, zorgvuldig én individueel woonwensen- en tevredenheidsonderzoek brengt een breed scala aan wensen naar voren. En dan als organisatie vervolgens gewoon leveren wat de cliënt vraagt. Dát is emancipatie van de cliënt en van de zorg.

In onze samenleving moet ruimte zijn om te leven en keuzes te maken. En dit kan inhouden dat er mensen zijn met een beperking die het liefst in een groep wonen. Maar dit komt weinig voor. Er zijn legio mogelijkheden van (begeleid) wonen. De keuzedwang tussen wonen in ’de instelling’ of ’helemaal alleen in een te groot koophuis’ kennen we niet in de praktijk. Er is een veel gevarieerder aanbod van zorg- en woonmogelijkheden. En deze zullen, als het goed is, groter worden.

Dwang om buiten de instelling te wonen is ongepast. Als dwang in het verleden in Twente heeft plaatsgevonden kan een beslissing van de Twentse Zorgcentra om cliënten meer keuzemogelijkheden te bieden op zijn best een noodzakelijke correctie genoemd worden.

Maar laat het geen overreactie zijn! Gooi de integratiegedachte niet zomaar in de prullenbak. De emancipatie en vermaatschappelijking van de zorg voor mensen met een beperking is geen experiment, maar een onomkeerbare beweging. De boodschap ’terug in je hok’ of ’weer snel achter het hek’ hoort daar niet bij.

De 5 verbeterpunten.

Allereerst zou het een gehandicapte het fijn vinden om zelfstandig te kunnen wonen en om zelfstandig taken uit te kunnen voeren. Hierdoor voelen ze zichzelf niet alleen fijner maar dan kunnen ze ook beter en sneller meedoen in de maatschappij. Natuurlijk krijgen ze wel hulp bij hetgeen wat de gehandicapte zelf echt niet meer kan doen. Ook een G-team een goed idee hiervan hebben we er misschien meer nodig in dit geval. Zou het een goed idee zijn om als begeleider te kijken welke sport een gehandicapte wel kan doen. Hierdoor krijgt de gehandicapte meer sociale contacten.

Gehandicapte zouden het ook fijn vinden om behandelt te worden als een normaal persoon. Niet aangekeken worden op straat. Geen aparte behandeling waarmee er een soort medelijden wordt aangeven. De gehandicapte wil over het algemeen alles gewoon zelf doen. Mijn laatste punt is werk. Een gehandicapte zou ook erg graag werken. Een begeleider kan bijvoorbeeld met de gehandicapte kijken wat de gehandicapte zelf nog kan. Als de gehandicapte in een rolstoel zit dan kan hij of zij een kantoorbaan aannemen.

Comment Stream

2 years ago
0

Niels ik vind jou tackk er goed uitzien had misschien nog een plaatje bij gekund maar voor de rest prima.

2 years ago
0

hoort nog bij de eerste reactie. Stukje over de zorgboerderij is leuk. Er staat veel nuttige informatie in. Het is dus een goed stukje. Het artikel had je denk ik beter alleen de link kunnen doen naar het artikel toe. De 5 punten die je schrijft vind ik dan wel weer goed. je zet er duidelijk bij waarom je het vind en ik denk dat je er gelijk in hebt. het is een goede website.

2 years ago
0

Het ziet er goed uit maar wel een beetje kaal. Voor de rest vind ik de tekst wel goed.

2 years ago
0

Je heb hele goede tekst in je tackk staan, je tips zijn duidelijk en ik denk ook wel haalbaar. Het is echt een goede website met duidelijke informatie. wel een tip voor je website is dat het er misschien iets leuker uit had gezien als je er foto's in had gezegd.

2 years ago
0

Ziet er goed uit, je hebt veel informatie. Als tip kan je misschien de volgende keer een foto of een filmpje er in zetten.