Die drie maanden

Er is een heleboel te vertellen

Ach, waar zou ik moeten beginnen, er is zo veel moois en nieuws en ja, waarom ik niet meer mijn blog heb. Omdat ik het wachtwoord kwijt ben, natuurlijk. Maar dit werkt ook, gelukkig.

Na het einde van het schooljaar ging ik samen met een groepje jongens op een boottocht (uit 1906!!) van een week over de Noorse fjorden in de omgeving van de school richting Trondheim. We hebben een week gezwommen, kampvuurtjes gemaakt, gevist maar vooral genoten. In Trondheim aangekomen vierden we 17 mei, de Noorse Nationale Feestdag. Het is de gewoonte om rond te lopen in grote parades met banners, zang en dans. Bovendien loopt iedereen weer rond in hun 'bunad' Noorse kledingdracht. Dus wij vertegenwoordigden Høgtun met een groep. Veel gelachen en vooral veel liedjes gezongen en geluid gemaakt. Na nog een week in Trondheim bij een vriend te hebben gewoond, ben ik een paar dagen met papa en Immy op vakantie geweest op een mooie boerderij iets zuidelijker dan de school, dus voor mij ook een nieuwe omgeving, wat heel mooi was!

Vanuit deze paar weken vakantie ging ik naar Spiterstulen, een berghut (zeg maar berghotel) in het midden van Jotunheimen, waar ik voor iets meer dan twee maanden gewerkt heb. Het is absoluut een van de mooiste plekken waar ik ooit geweest ben. De uitzichten als je bovenop een berg staat. Naar buiten lopen en het gevoel hebben dat je middenin een Milka (of Freia, in Noorwegen) reclame staat. Een stuk lopen en het gevoel hebben dat je alleen op de wereld bent. Nachten niet slapen en buiten zitten en kijken. Alleen maar kijken en genieten. Naken zwemmen, wandelen op de gletsjers, zo veel mogelijk hoge toppen beklimmen. Onder de open hemel slapen en de zonsondergang en opgang binnen 3 uur bekijken. Dansen rond een kampvuur op de langste dag van het jaar met een bloemenkrans op je hoofd en iets te veel wijn. Oppas zijn voor de meest geweldige kinderen die ik ooit heb ontmoet, werken en samen zijn met nieuwe mensen. Heel veel nieuwe vrienden maken en het heel erg 'koeling' samen hebben. Mensen ontmoeten in de receptie die je vragen waar in Noorwegen je vandaag komt en trots zeggen dat die plek Nederland is, niet Noorwegen, waarna ze verbaasd zeggen dat ze dat echt niet hoorden aan je manier van praten. Een zomerflirt. Veel samen zijn met andere mensen en nu beseffen dat het werk daar alweer over is voor mij. Ik ben alweer verder gereisd. Gratis, want de buschauffeur mocht mij net iets te goed.

Nu weer veilig en wel terug op Høgtun. Een nieuwe kamer, met uitzicht op de fjorden van Torvikbukt en zelfs een balkon. Een plek waar ik me onwijs fijn en thuis voel. Elke dag is het nu veel werken en niet te veel andere dingen doen. Er is ook niet zo veel anders te doen. Het is raar om na bijna een jaar non-stop samen met andere mensen te zijn geweest een hele week alleen te moeten vertoeven. Het voelt alsof ik de kunst van het 'mezelf vermaken' een beetje verloren ben. Ik moet hier duidelijk op oefenen, maar over een paar dagen komen mijn mede-stipendiaten alweer en zijn de momenten van alleen zijn weer schaars.

Er is besef dat ik al bijna een jaar in Noorwegen ben. Een jaar waarvan ik nog niet helemaal weet wat ik ervan moet denken. Zo veel moois, zo veel nieuws en zo veel anders. Maar toch zo veel veiligs en hetzelfde. Ik ben benieuwd hoe dit nieuwe jaar met nieuwe mensen en meer en andere opgave's worden gaat. Ik kijk er oprecht naar uit.

Comment Stream