Verkefnasíða Láru

Bók : Arfleifð
Blaðsíðufjöldi : 503
Höfundur : Veronica Roth
Útgáfuár : 2013

Verkefni 2
BLS. 7

Ég stika (et.) um klefann okkar í höfuðstöðvunum Fjölvísi og orð hennar bergmála (ft.) í huga mínum : Ég ætla (et.) að heita Edith Prior og það er margt sem ég vil feginn gleyma. (Et.) "Svo þú hefur aldrei séð (et.) hana áður? Ekki einu sinni á myndum ?" spyr  (et.) Christina sem hvílir (et.) særða fótlegginn á kodda. Hún varð (et.) fyrir skoti í örvæntingarfullri tilraun okkar til að sýna (ft.) allri borginni myndbandið með Edith Prior. Þá höfðum (ft.) við ekki hugmynd um hvað kæmi þar fram eða að efni myndbandsins myndi splundra (et.) grundvellinum sem við byggðum (ft.) á, fylkjunum og sjálfsmynd okkar. "Er hún amma þín eða frænka eða eitthvað ?" "Ég sagði (et.) nei," sagði (et.) ég og sný (et.) við þegar ég kem (et.) að veggnum. "Prior er-var-nafn föður míns svo hún hlýtur (et.) að vera úr hans ætt. En Edith er Ósérplægninafn og ættingjar pabba hljóta að vera (ft.) úr Fjölvísi svo að ..." "Svo að hún hlýtur (et.) að vera (et.) eldri," segir Cara og hallar (et.) höfðinu að veggnum. Frá þessu sjónarhorni er hún alveg eins og Will bróðir hennar, vinur minn. sá sem ég skaut (et.).


Verkefni 3 bls. 503
Bók : Arfleifð
Höfundur : Veronica Roth
Útgáfuár : 2013
Blaðsíðufjöldi : 503

Stundum tölum við svona saman, gefum hvert öðru fyrirmæli. Einhver veginn hefur hún orðið einn af nánustu vinum mínum, þótt við kýr um oft og iðulega. „Mér líður ágætlega," segi ég. „Þetta er erfitt. Það verður það alltaf." „Ég veit það," segir hún. Við göngum aftast í hópnum, framhjá húsum sem ennþá standa auð með með myrkvaða glugga, yfir brúna.



Verkefni 4.

Valda langar í steik. Hafþóri virðist fátt ætilegt í eldhúsinu. Auði hungrar í mat og það batnar ekki þótt Anna María borði kleinur. Mér sýnist Jóhanna vera stærri. Okkur velgir við matnum. Hann lét sér fátt um finnast. Snjóaði mikið? Les Ína mikið? Syfjar þig? Hver kann þetta lag? Lögreglan grunar Birki en hana skortir sannanir. Snjólaugu munar um minna. Karl ók hratt. Rúrý vantar blek. Stjórnmálamennina langar í kosningar. Ástandið versnar. Magnús vann lengi í gær. Guðrún heyrði hávaðann. Harpa ávítaði drenginn. Steini kól í frostinu. Bátinn rak á sker. Kirkjuna ber við himin. Tönju geðjast vel að Láru. Birnu setur hljóða. Einar setur bókina á borðið. Þið sitjið og ykkur stendur á sama þótt við stöndum. Mér líkar vel við þig en undrar hve latur þú ert. Okkur mislíkaði við hann. Okkur óraði ekki fyrir því. Mig minnti að Óliver hefði minnt þig á fundinn. Hún líður áfram í sæluvímu en mér líður illa. Heiðdísi kólnar þó að sólin skíni. Tinna lenti vélinni.

Ópersónulegar sagnir kallast ópersónulegar vegna þess að þær laga sig ekki að einni persónu. Sögnin er þess vegna eins í öllum persónum og föllum.

Verkefni 5.

Við skriðum varlega niður tröppurnar í áttina að höfninni.

Það var eins gott að fara varlega næst.
Huldufólkið hafði varað okkur við að vera að flækjast um meðal manna nema nauðsyn krefði.
Fuglinn skríkti hátt til okkar.
Þar sem við stóðum neðst í tröppunum
Þegar hún kom aftur
Hún sagði okkur sögu
Þegar þau sáu bátana koma
Við skulum stoppa
Ég stakk hægri hendinni í vasann

Verkefni 6.

Formaðurinn reifaði málið ( andleg ) . Nonni sækir ( andleg ) stundum blöðin ( andleg ) . Ferðamennirnir hlóðu vörðu ( andleg ) . Þórður neytti ( andleg ) ekki víns ( andleg ) . Guðný bauð mér á ball ( andleg ). Við báðumst afsökunar ( andleg ). Við mættum mörgum bílum ( andleg ). Ég kvikmyndina ( andleg ) í gær. Kennarinn þekkir öll börnin ( andleg ). Sigfús Jónsson réð ferðinni ( andleg ). Grímur saknar unnustu ( andleg ) sinnar. Heilsaðu manninum ( andleg ). Biskupinn vígði kirkjuna ( andleg ). Plötusnúðurinn spilaði lagið. Jón Páll lyfti tunnunni.

Verkefni 7. BLS 211

Örninn var (áhrifalaus) sterklega byggt langskip (sagnfylling) en engu að síður brast (áhrifssögn) í viðum (andlag) þess þegar það kastaðist (áhrifasögn) til í ölduganginum (andfall) . Það var ómögulegt að segja (áhrifalaus) til um hvort og hversu langt straumar (sagnfylling) og stormar höfðu (áhrifasögn) borið (áhrifasögn) skipið (andfall) af leið undanfarna þrjá sólarhringa. Tilgangslaust var að draga (áhrifasögn) upp segl (andfall) eða reyna (áhrifasögn) að róa (áhrifasögn) því að ofurkraftar (andfall) Njarðar og Þórs voru slíkir að þeir hefðu hrifið (áhrifasögn) burð bæði árar (andfall) og segl. Karlmennirnir skiptust (áhrifasögn) á um að sitja (áhrifasögn) við stýrið (andfall), reyrðir fastir með sterkum ólum úr rostungshúð, svo að öldurnar sem gengu (áhrifalaus) yfir skipið (sagnfylling) skoluðu (áhrifasögn) þeim (andfall) ekki útbyrðis. Það eina sem þeir gátu (áhrifasögn) gert var að ausa (áhrifasögn) af kappi (andlag) og reyna (áhrifasögn) að halda (áhrifasögn) stefnunni (andlag) enda þótt enginn væri (áhrifalaus) lengur viss um hvaða átt (sagnfylling) væri sú rétta. Himininn var (áhrifalaus) of þungskýjaður (sagnfylling) til að sæist (áhrifasögn) til stjarnanna (andlag) á nóttunni og af sömu orsökum var erfitt að reikna (áhrifasögn) út stefnuna (andlag) frá gangi sólar að deginum.

Verkefni 8.

Ég læt eftir sjálfri mér að líta um öxl. Ég ræð ekki við mig. Ég horfi á stelpur sveima um í appelsínugulum kuflum eins og logar. Umhverfið virðist fjarlægjast mig, hörfa í snatri. Raddirnar í kringum mig renna saman í eitt og verða eins og stöðugur niðurinn í hafinu sem leikur undir hrynjandinni í strætum Portland og maður er löngu hætturtaka eftir. Allt er svo stíft og skýrt og frosið, eins og teikning þar sem útlínurnar hafa verið dregnar með bleki - bros foreldranna eru frosin, flass myndavélanna eru blindandi, munnar hanga opnir og tennurnar eru gljáandi, það glampar á dökkt, glansandi hár, himininn er djúp blár og birtan miskunnarlaus, allt er á kafi í birtu - allt er svo bjart og fagurt að stundin hlýtur nú þegar að vera orðin minning, eða kannski draumur.

Verkefni 9.

Olga skólastjóri var talinn slyngur stjórnandi. Hún var að skrifa í bók og leit upp þegar Tinna kom inn. Tvær rúður höfðu verið brotnar í skólahúsinu og vildi skólastjórinn fá að vita hver hefði kastað steinunum.

'Þú getur hjálpað mér, Tinna, Þú munt vita hver braut rúðurnar.'
'já,' svaraði Tinna, 'en ég hef lofaðsegja það ekki.'
'Og þú munt vilja standa við það sem þú hefur lofað. Maður á alltaf að halda heit sín,' svaraði Olga. 'Og hverjum gafstu svo þetta loforð, Tinna mín?'
'Henni Jóhönnu.'

Verkefni 10.

Germynd :

Ég stend við vaskana á kvennaklósettinu.

Lynn lagði hana þar.

Ég kreppi litlafingurinn.

Þolmynd :

Hestinum er stlátrað.

Glugginn er brotinn

Spítan var brend

Miðmynd :

Hún klárast fljótlega.

Hann kastaðist til.

Mér finnst hún falleg.

Comment Stream

2 years ago
0

Mjög gott, þú stendur þig vel