Woesten, meer dan een oorlogsverhaal

Kris Van Steenberge
Woesten
Uitgeverij Vrijdag, Antwerpen
Uitgeverij Podium, Amsterdam
publicatiejaar 2013

Deel 1: Vleugels: door de ogen van Elisabeth

Maar hij zette zijn voetzool midden in haar hart, door zonder aarzelen te antwoorden dat hij niets of niemand kon bedenken, in heel de godverdomse wereld niet, aan wie hij zijn geld beter kon besteden. (pagina 36)

Elisabeth haar eerste vriendje was Hendrik De Maere. Hij woonde in de Centiemhoek, de achterbuurt waar de armere van het dorp woonden. Zo ook Hendrik.  Toch kocht hij met al zijn geld een bordeauxrood sjaaltje op de jaarmarkt voor Elisabeth, want zij was zijn liefde voor het leven. Dat was ze die dag op de jaarmarkt en dat bleef ze de rest van haar leven ook al waren ze niet getrouwd. Toch waren de laatste woorden die Elisabeth zegt tegen Hendrik: "Ik wil met je meegaan."

Michiel Hendryckx

In het dorp Woesten staat er boom, deze boom is een speciale plaats voor  Elisabeth, want hier ontstaat haar vriendschap met meneer Funke. Elisabeth heeft een moeilijk huwelijk met Guillaume, op een gegeven moment ziet ze het zelfs allemaal niet meer zitten. Maar er zijn twee dingen waarvoor de blijft bloeien en dat zijn haar zonen Nameloos en Valentijn.

Deel 2: Splinters: door de ogen van Guillaume

Voor de tweede keer in zijn leven had hij een nog warme dode in zijn armen gesloten en de beelden van toen kwamen weer terug.
(pagina 133)

Guillaume is een persoon die al op jonge leeftijd met de dood geconfronteerd wordt. Zo is hij erbij wanneer zijn vader sterft en die beelden blijven hem heel zijn leven achtervolgen. Op de dag wanneer hij zijn examen voor chirurg doen, maar ook wanneer het dode lichaam van de vader van Elisabeth in zijn handen ligt. Maar dit zijn niet de enige lijken die hij in zijn handen houdt... Zo ook het dode lichaam van Elisabeth en bijna zelfs zijn zoon Valentijn, maar deze heeft hij nog net op tijd kunnen redden.

Jimmy Kets

Guillaume is een persoon die als het waren in een doolhof leeft. Hij is steeds met zijn gedachten op de dool en verbergt zijn gevoelens voor de mensen rondom hem. Op de foto zie je een loopgraven, een plaats waar je gemakkelijk verloren in kan lopen, maar ook een plaats waarin je je verstopt voor de vijand.

Deel 3: Geboden: door de ogen van Nameloos

Als er zoveel is wat je niet kan, scherp je de rest aan.
(pagina 207)

Nameloos is een jongen met een misvormd hoofd die niet goed kan spreken, maar hij is wel heel slim. Hij maakt tijdens zijn kindertijd vaak het huiswerk van zijn broer. Wanneer deze naar de universiteit vertrekt, krijgt Nameloos Latijnse les van de pastoor. Dit krijgt hij heel snel onder de knie. Zijn gehoor is ook heel goed. Zo verstopt hij zich dikwijls in de kast en luistert dan naar gesprekken tussen zijn moeder en meneer Funke.

Stephan Vanfleteren

In deze foto herken ik Nameloos volledig. Het hoofd van de man is wazig, niet goed zichtbaar. Zo is ook het hoofd van Nameloos. Het is misvormd, niemand mag het zien en daarom dit er een doek voor. Nameloos kan met zijn ogen wel heel de wereld waarnemen en dat aspect zie ik ook terugkomen in de foto.

Deel 4: Bevelen: door de ogen van Valentijn

Alsof hij bij de geboorte alles heeft afgepakt van zijn broer.
(pagina 295)

Valentijn is een zeer mooie jongen, zijn broer Nameloos daarentegen heeft en helemaal misvormd gelaat. Spijtig genoeg zien de mensen van het dorp alleen het uiterlijk van de twee broers en niet hun innerlijk. Want naar mijn mening heeft Nameloos een veel beter karakter dan Valentijn. Een van de dorpsbewoners die alleen het uiterlijk van de broers ziet is de oude Thérèse. Zij is de baas van de winkel en beschuldigt Valentijn er op een dag van dat hij alles van zijn broer bij de geboorte heeft afgepakt. Vanaf dat moment krijgt Valentijn een heel ander beeld over schoon en lelijk: het beeld van het dorp.

Wouter Van Vaerenbergh

Deze foto doet mij aan Valentijn denken. Hij is als soldaat de oorlog in gegaan en verloor er zijn benen in en zijn uiterlijke schoonheid. Maar hij vond er zijn innerlijke schoonheid terug. Die innerlijke schoonheid vind je terug in de mooie ogen ogen van de jongen op de foto, want de ogen zijn de spiegels van de ziel.

Deel 5: Tweezaam: door de ogen van de twee broers

Men heeft hem ooit bij me weggehaald met een kar, hij is op dezelfde manier teruggebracht.
(pagina 349)

Tijdens hun jeugd hadden Valentijn en Nameloos een zeer goede band, maar deze ging verloren op de dag dat Valentijn met een kar naar de universiteit vertrok. Vele jaren later wordt Valentijn met een kar teruggebracht in het dorp. Vanaf dit moment wordt hun band terug hersteld en halen de twee broers hun verloren tijd in.

Tim Dirven

Nameloos en Valentijn zijn twee broers die op een dag al hun bezittingen verkopen en samen verhuizen naar de droombestemming van hun moeder. Deze foto doet mij aan hun vertrek denken, aan het dorp dat ze achterlaten en aan het mooie leven dat ze tegemoet gaan.

Gemaakt door Linde