LEVE DE SYNDICALE LENTE

D A M N E D

Horizon al gezien?  Of misschien heb jij je Horizon al verlegd?

Beste beleidsmakers ,

Zware hervormingen dringen zich op binnen het ACV.

De Wereld verandert, wij ook, meer ACV met minder personeel. Willen we het ACV opnieuw gezond maken, dan zullen we zware medische chirurgische ingrepen moeten doen in horizon, op deze manier zien de collega’s van de UI enige werkdrukverlaging realiseerbaar ten diensten van onze leden.

Het enige antwoord dat deskundige op hun vraag “wanneer “ krijgen is ……even geduld, we werken eraan. Wel het geduld is op, het systeem heeft 80 miljoen euro gekost en brengt geen werkdruk verlaging met zich mee. Graag geven wij u zeer dringende opdrachten mee, die eerst moeten opgelost worden voor aleer je meer ACV kan maken met minder personeel.

het personeel uit de UI heeft een project!”

Horizon

Er zit een pak informatie in Horizon maar het eruit krijgen is een andere zaak. Voorbeeld : Een bedrijf met een massa ACV leden van verschillende verbonden vraagt welke mensen een uitkeringsaanvraag moeten doen bij tijdelijke werkloosheid en welke niet. Heeft de dienstverlener een modern en efficiënt instrument dat hem helpt hierbij? Neen! Al deze informatie zit in Horizon. Eén voor één dienen we die gevallen op te roepen niettegenstaande er een Excel lijst met alle INSZ van het bedrijf op ons scherm te bezichtigen is. De reporting is te weinig flexibel. Een service aan onze militanten die ze in de Middeleeuwen wellicht revolutionair pleegden te noemen. Onverantwoord arbeidsintensief dus!

In de Horizon takenlijst blijven taken tevoorschijn komen die weinig of geen zin hebben dat ze getoond worden. Bij inbrengen van vergoedbaarheid zonder ASR dienen we de dag erna niet te weten dat er een probleem is. Zeker niet in het begin van de maand. Vaak ontbreekt het aan de juiste selectiecriteria. Stapjes worden gezet ter verbetering maar spijtig… too little too late. Onverantwoord arbeidsintensief!

Het beheer van het beroepsverleden is sinds de invoering van de degressiviteit op 1 november 2012 een prominentere rol gaan spelen in een werkloosheidsdossier. De fluxen worden niet automatisch opgevraagd in alle dossiers. Het beheer van het beroepsverleden (overheveling, werken met saldo’s en totalen) stelt niks voor, alles dient manueel beredeneertd. De L710 kan niet automatisch worden berekend. Werknemers worden n.a.v. het insturen van dit beroepsverleden niet geattendeerd aan het belang van een arbeidsongeschiktheid van 33% en/of prestaties in het buitenland. Nazicht van dossiers van RVA is bij gebrek aan enig ondersteunend instrument een heuse klus. Heb ik het begrip ‘onverantwoord arbeidsintensief’ al eens niet gebruikt in deze tekst?. Stapjes worden gezet ter verbetering maar spijtig… too little too late.

Tal van Bestaanszekerheidsvergoedingen in (vb. bouw, confectie en schoonmaak) die niet door ons dienen betaald maar via een fonds en waar de centrales een rol in spelen kunnen perfect geautomatiseerd worden zodat we als vakbond feitelijk een automatische toekenning kunnen doen van een recht. Er beweegt weinig of niets in dit dossier. Als er al een dossier is? Leden lopen zo vergoedingen mis waar ze recht op hebben. Onverantwoord voor een vakbond die naam waardig. We hopen niet dat we door een dergelijk amateuristisch gepruts iets in de krant gaan lezen want dan hebben we iets voor.

Betalingen activa met verschillende Q/S zijn ook altijd een plezier. Niet alleen de barema’s aanpassen maar ook de lijn tewerkstellingen en die twee dan nog eens correct linken. Overbodig arbeidsintensief .

Na de release van de derde vrijdag krijg je steevast de heel maandagvoormiddag mailtjes van datgene dat niet meer werkt, frustrerend om zo loket te moeten doen.

Nieuwe wijzigingen, het cumulverbod van bepaalde ontslagvergoedingen en de ontslagcompensatieuitkering komen er aan. De dienstverlener houdt zijn hart vast, gezien het voorgaande, dat hij geen afdoende instrument zal hebben om te bepalen wanneer hij de uitkeringsaanvraag moet leggen. Met troffel en schop begint hij aan het nieuwe Albertkanaal te graven. Dat kan er ook nog wel bij. Onverantwoord arbeidsintensief knarst hij… maar slikt en doet verder. De overvolle wachtzaal als hete adem in zijn nek… hoelang hou ik dit nog vol?

Leden blijven verstoken van hun rechten omdat ze dikwijls het bestaan van een bepaalde vergoeding niet afweten. Wij hebben in Horizon vaak heel wat gegevens die het recht kunnen opsporen. Denken we aan de kinderopvangtoeslag, werkhervattingstoeslag, ontslaguitkering. Doet men iets met deze gegevens in het ACV? Wat denk je?

Slecht werkend C2 nazicht is de oorzaak van heel wat problemen. Mensen krijgen niet waar ze recht op hebben, fouten veroorzaken terugvorderingen. Dumpfiles zijn onleesbaar. Papieren C2’s worden her en der nog verspreidt .. Een groot stuk van de fouten mbt C2 controle ligt niet bij Horizon. Het systeem van de RVA gaat ook regelmatig in de fout waardoor ons systeem de gegevens verkeerd interpreteert. RVA gaat zijn systeem aanpassen om ervoor te zorgen dat gegevens op een correctere manier doorkomen. Stapjes worden gezet ter verbetering maar spijtig… too little too late. Onverantwoord arbeidsintensief nogmaals!

Graag geven we nog enkele aandachtspunten mee die de werkdruk zouden kunnen verlagen, indien er optimaal gebruik zou kunnen gemaakt worden van ons informatica systeem.

Jaarlijks zijn er duizenden bouwvakarbeiders waarvan het recht op een geldige legitimatiekaart niet wordt onderzocht. Leden lopen zo vergoedingen mis waar ze recht op hebben. De procedure om tot een geldige kaart te komen is onverantwoord arbeidsintensief. Hebben we de gegevens in Horizon en DMFA niet om tot een geldige kaart te komen? In 90% van de gelijkstellingen volstaat DMFA. Het opsporen van deze gevallen en het insturen van een aanvraag kan maximaal geautomatiseerd worden. Er beweegt weinig of niets in dit dossier. Leden lopen zo vergoedingen mis waar ze recht op hebben. Onverantwoord voor een vakbond. Zouden de bouwvakarbeiders dit leuk nieuws vinden?

Sinds 01 juli 2006 is DMFA de basis om het recht op werkloosheidsuitkeringen te onderzoeken. We zijn zeven en een half jaar later. Via het oude platform kunnen we bij benaderring wel een toelaatbaarheid berekenen , deeltijdse tewerkstellingen worden hierdoor veel verkeerd berekend . Om nog maar te zwijgen van een berekening terugkeer of verlenging. Totaal onbestaande. Heeft de dienstverlener een modern en efficiënt instrument dat hem helpt om in het doolhof van regelgeving een correcte berekening te maken? Neen! Met potlood en papier telt hij regel per regel uit. Omdat er gewoonweg geen tijd is, worden foutieve beslissingen genomen en hebben we geen vergelijkingsbasis voor de beslissing van RVA. Leden lopen zo vergoedingen mis waar ze recht op hebben. Niet goed bezig als vakbond en onverantwoord arbeidsintensief!

Bestaat er een onthaaltool in het ACV? Er bestaat iets wat zo heet. Maar de vlag dekt de lading niet. Het is een bijkomende werklast die voor de dienstverlening geen enkele meerwaarde geeft. Deze bijkomende input is de basis voor moeilijk interpreteerbare statistieken die de bedoeling hebben de werklast te meten. Met deze doelstelling is niks mis. Maar wat zit er in aan daling van de werkdruk? Niks, nada , nougatbollen. Zo’n onthaaltool zou een ondersteuning moeten zijn, een echt hulpmiddel. Een organisator van het loketgebeuren die het leven van lid en medewerker aangenamer maakt.

Als je telefoon krijgt van een lid die zonet een brief ontving van het ACV dan heb je ook iets voor. Verstuurde brieven kan je vaak niet terugvinden in Horizon of een andere applicatie. Als ze zich aanbieden aan loket of via contactcenter moeten medewerkers vaak vragen om de brief even voor te lezen. Dit is toch geen moderne dienstverlening. Van elke brief zou toch een minimum aantal gegevens dienen terug te vinden, en nog beter een pdf.

De verantwoordelijke van ons dienstencentrum dient maandelijks een planning te maken. Alle gegevens betreffende aan- en afwezigheden zitten in Timeweb. Heeft de verantwoordelijke een modern en efficiënt instrument dat hem helpt bij deze taak? Neen! Aan de muur hangt een groot schema dat er op het einde van de maand met al zijn verbeteringen en schrappingen uitziet alsof de orkaan Haiyan is langs geweest. Alle gegevens van Timeweb zitten te trappelen vol ongeduld om mee een rol van betekenis te kunnen spelen bij deze taak. Onverantwoord arbeidsintensief en inefficiënt!

Ledenbeheer en bijdragenazicht zou beter geautomatiseerd kunnen verlopen. We hebben een massa data tot onze beschikking. Op basis van lijsten dient alles visueel gecontroleerd, data dienen door een medewerker bijeen gesprokkeld. Er beweegt te weinig in dit dossier. Leden betalen te veel of te weinig. Onze organisatie loopt inkomsten mis. Onverantwoord arbeidsintensief…

Je kan de koers winnen met de koersfiets van Fabian Cancelarra, maar dan mag je er wel uw grootmoeder niet opzetten.

Arbeidsvreugde is wegens het uitblijven van een substantiële verbetering ver zoek. Er heerst een sfeer van apathie en cynisme onder de collega’s. Men gelooft niet meer echt in verbetering. Vanuit het beleid komen er weinig signalen die hoopvol zijn. Er wordt niet voldoende geluisterd naar onze signalen. Onze signalen worden niet au serieus genomen. We voelen ons in de steek gelaten.

We willen een positief verhaal brengen. Een verhaal van hoop. Een verhaal, dat ons enthousiasme om van die vakbond een moderne dienstverlenende organisatie te maken, extra in de picture wil plaatsen. Dat is toch ook wat het beleid wil!? De 21ste eeuw ingaan met een missie een opdracht. Luister naar ons, betrek ons en geef ons de middelen. Wij hebben een project!

Luister naar uw mensen van de werkvloer, zij zijn bereidt om mee te werken aan de wereld verandert wij ook.

Zeker als de dienstverlener, het uithangbord van onze vakbond, mee een forum krijgt om de werkdruk constructief aan te pakken.

Het Kempen-gevoel

part 1. De eigenheid van onze interprofessionele werking.

Beste Marc,

De werknemersorganisaties staan onder druk.

De vakbonden staan onder druk.

Het ACV staat onder druk.

Vanuit diverse hoeken tracht men de brug, de band, tussen het ACV en onze leden onderuit te halen. Dexia, Arcopar, .. Het is koren op de molen van rechts-liberale krachten om het ACV negatief in de kijker te zetten. Meer dan ooit is het een noodzaak dat militanten binnen en buiten de ondernemingswerking, vrijgestelde militanten uit de verbonden en de centrales en beleidsverantwoor-delijken op zoek gaan naar antwoorden om deze crisis het hoofd te bieden.

Het Kempen-gevoel. Ik prijs me gelukkig dat ik deel uitmaak van het ACV verbond Kempen, waar we het ‘oerverhaal’ van onze vakbeweging nog ter harte willen nemen. “Verdraagzaamheid en solidariteit, gezamenlijk engagement, overleg en samenwerking, basissyndicalisme, dicht bij onze leden en onze mensen”. Met onze militanten en vrijgestelden proberen we de mooie congresleuzen van het ACV, hier in de Kempen, in een dagdagelijkse syndicale praktijk om te zetten.

Nog steeds zijn er in onze afdelingen vele militanten actief die het ACV op het lokale vlak willen uitdragen. Militanten die op pad willen gaan om het ACV op de kaart te zetten, dicht bij onze mensen, op een eigentijdse manier.

Waar kan, werken we samen met onze ondernemingswerking. Denk daarbij onder andere aan de belrondes en huisbezoeken in functie van de sociale verkiezingen. Of de samenwerking met onze centrales rond bv de jaarlijkse info’s in de bouw, of de ondersteuning in de campagne voor werknemers in de zelfstandige kleinhandel of in de dienstencheque-sector, de speciale aandacht, in samenspraak met de centrales, voor bepaalde werknemersgroepen zoals arbeidsmigranten in de bouw en de tuinbouw. Een samenwerking die loont en die van het ACV een bereikbare vakbond maakt.

Ik denk hierbij aan de energie die we vanuit de interprofessionele werking steken in de opvolging van bv de vzw PWA’s, of de lokale tewerkstellingsfora, de Gecoro’s,... of aan knappe en succesvolle projekten zoals de sanering van de Ballmat-site of onze werking, ook met ondernemingsmilitanten, rond de mobiliteitsproblematiek in de Noorderkempen en in het Geelse. Ik denk hierbij ook aan onze inspanningen om te wegen op het lokaal sociaal beleid, de samenwerking met organisaties waar armen het woord nemen of vernieuwende initiatieven zoals de W100.

We proberen met onze lokale werking ook een service te leveren aan onze leden. Info’s rond gewijzigde wetgeving met als toppers tijdskrediet en het SWT, een breed spectrum aan info’s voor werkzoekenden. De tijd die we investeren om nationale acties, zoals rond fiscaliteit, een lokale vertaling te geven, zodat we de ACV-visie dicht bij de mensen kunnen brengen. In vergaderzalen, maar ook met straatacties, infostands op markten en jaarmarkten, huisbezoeken,vormingsdagen...

Ik ben er fier op dat we in heel wat van deze dossiers een pioniersrol spelen. Een voorbeeld voor heel wat verbonden.

De interprofessionele werking in de Kempen is een samenspel tussen de lokale militanten, de militanten uit de ondernemingen, onze dienstverleners uit de secretariaten, onze regio- en verbondspropagandisten en de collega’s uit de centrales. Dit is het Kempen-gevoel. Weten dat je samen aan een ACV-vakbondsproject werkt. Werken vanuit de basis.

Dit is onze angst bij het hele provincialiseringsverhaal zoals dit wordt ingevuld. Een provinciaal verbond zoals dit nu ter tafel ligt, kan enkel maar een monsterverbond worden. Een monsterverbond waarin militanten en leden zich niet meer herkennen. Knip die zo belangrijke syndicale levenslijn niet door. Maak de afstand, de aanspreekbaarheid en herkenbaar voor ons niet onoverkomelijk groot. Tot wat dient een dergelijke provinciale structuur als wij ons hier niet meer in herkennen.

Want, en dat stel ik met vele kempische militanten vast, in alle nota’s die tot nu werden geschreven, krijgt ons militantisme bijzonder weinig plaats en aandacht. Verglijdt het provinciale verbond daarmee naar een vrijgestelden-militantisme? Wat hebben de bedenkers van deze provinciale structuur met het mantra van ACV Kempen gedaan? Ons mantra is immers nog steeds; De militant is de drager van onze beweging.

Je begrijpt dan toch dat wij, de Kempische militanten, in een dergelijk provinciaal syndicaal verhaal niet kunnen instappen.

Vandaar onze dringende eis: stop die fusieplannen, zet de provincialisering on hold en ga samen met het personeel en de kempische militanten op zoek naar syndicaal waardige initiatieven.

Het Kempen-gevoel

part 2: de syndicale dienstverlening.

Bij ACV Kempen hebben we de gewoonte dat militanten en personeelsleden zich kunnen en mogen uitspreken bij belangrijke beleidsbeslissingen. In het verleden heeft dit hier in de Kempen reeds zijn effect bewezen. Inspraak in de onderneming. Een thema dat regelmatig én terecht op de agenda van de vakbondscongressen staat. Wij geloven hierin, net zoals in transparantie, openheid en samenwerking.

Deze attitude heeft ons in het verleden, en nu nog, geen windeieren gelegd. De hele personeelsploeg staat achter het syndicaal project dat we hier in de Kempen willen uitdragen. Ieder neemt hierin zijn verantwoordelijkheid op. Onze dienstverleners in hun dagelijkse opvang van onze leden. Onze bewegingsmakers en onze vormers via hun collectieve aanpak binnen de interprofessionele werking.

En waar kan, ondersteunen we mekaar in elkaars opdracht.

Het is deze mentaliteit die het verbond steeds doorheen moeilijke syndicale wateren heeft geloodst. Denk hierbij maar aan de quasi rimpelloze omschakeling bij het Horizonproject. De cijfers spreken voor zich. We overdrijven niet door te stellen dat we bij de koplopers zijn wat betreft de implementatie van het horizonprogramma in onze dienstverlening. Over dit hele horizon-verhaal, an sich, echter verder meer...

Denk hierbij ook maar aan het Giraf-plan uit 2006. Minder dienstencentra, minder personeel, sluiting van bijsecretariaten, geen vervanging bij uitdiensttreding. We zijn hier samen voor gegaan. Onze personeelsploeg, ons beleidsteam én onze militanten uit de interprofessionele werking. Het is een spijtige vaststelling dat in een aantal verbonden deze oefening blijkbaar nog moet gebeuren.

Onze hele personeelsploeg, dienstverleners, bewegingsploeg en centrale diensten, werden steeds “gekitteld” om syndicaal innovatief te zijn. Signalen die we binnenkregen van leden, militanten en collega’s uit de beroepscentrales, werden opgepikt en omgezet in nieuwe procedures of acties of samenwerkingen. Veel van deze projecten vonden ingang bij de rest van de verbonden. Enkele voorbeelden; de opstart van het contactcenter, het C10 project, het verificatieproject, collectieve dienstverlening in bedrijven, de ontwikkeling van diverse ondersteunende tools, een door onze bijdragedienst uitgedacht “leden-opvolgingssysteem” waardoor we ons ledenbestand optimaal kunnen opvolgen... Dit alles was het resultaat van dialoog, openheid, samenwerking en creativiteit. Durven kijken over de eigen muurtjes. Altijd op zoek naar dat ietsje meer en beter, wat onze dienstverlening in onze secretariaten en op het verbond doet uitgroeien boven een loutere administratieve dienst.

Dit alles zorgde ervoor dat onze personeelsbezetting en onze financiële cijfers nu nagenoeg juist staan. En neen, dit ging echt niet vanzelf! Sluiten wij ons af voor veranderingen? Neen, maar we willen veranderingen- ten- goede die leiden tot een betere dienstverlening en bewegingswerk.

Terug naar Horizon. Dat er aan dit programma een meer dan stevig prijskaartje aanhangt, kan moeilijk ontkent worden. Het blijft evenwel een doorn in het oog van menig dienstverlener dat Horizon, nog steeds, niet biedt wat het kan bieden. Het blijft ongeoorloofd arbeidsintensief. In plaats van taak-ontlastend te zijn, hebben onze dienstverleners net taken bijgekregen. Teveel opdrachten moeten nog manueel beredeneert te worden. Dit zijn geen kinderziektes in een nieuw programma. Dit heeft niks meer te maken met aanpassingsmoeilijkheden van ons personeel aan een nieuw computerprogramma. Wij hebben uw diensten een 4 pagina’s tellende opsomming overgemaakt over wat er, op korte termijn, kan en moet veranderen aan het horizon programma. Werkingspunten waarmee we onze rol als uitbetalingsinstelling kunnen optimaliseren, maar waarmee we ook ons ledenbeheer (én dus ook onze inkomsten uit het lidgeld) beter kunnen opvolgen. Maar de reactie vanuit Brussel is steeds to little, to late. Het blijft verdacht stil. Ook onze oproep om de dienstverleners en de collega’s uit de centrale diensten te betrekken in de urgente aanpassingen van het programma, blijft zonder gehoor. Zie daar het verschil in visie en aanpak. Dat is nu wat wij bedoelen met het Kempen-gevoel.

We hopen dat U begrijpt dat de zo geprezen provincialisering voor ons geen antwoord is op dit soort van vragen . Dit heeft niks met grenzen, maar alles met mentaliteit te maken. Een voetbalploeg gaat ook niet beter spelen als je de lijnen opnieuw kalkt.

De provincialisering dreigt de heilige koe van het ACV te worden. We stellen bovendien vast dat deze provinciale structuur ook niet overal op dezelfde manier wordt toegepast. Voor alle duidelijkheid, wij zijn daar zeker ook geen vragende partij voor. Wij vinden dat er ruimte moet zijn voor onze verbondelijke eigenheid. Een weloverwogen aanpak, waarbij onze leden en militanten centraal staan. Vandaar onze dringende eis: stop die fusieplannen, zet de provincialisering on hold en ga samen met het personeel op zoek naar syndicaal waardige initiatieven.

Nog één slotbedenking. We hebben serieuze financiële tikken moet incasseren. Het grote verlies van Arcopar, de Dexia- en Horizonfactuur,... We begrijpen ook dat er dringend geld moet gezocht worden. We geloven echter niet dat de oprichting van een monsterverbond enig soelaas zal brengen. Volgens ons, gelooft U dit trouwens zelf ook niet. Daarom worden er bijkomende besparingen voorgesteld; loonmatiging, inleveren van ADV/verlof, in krimpen van groepsverzekering,... Dit alles op kap van het personeel dat nu al kampt met een hoge werkbelasting. Cynische reacties blijven dan ook niet uit. Een goede raad hierbij; maak dringend werk van oa het horizonprogramma zodat er bij onze personeelsploeg meer ruimte vrijkomt om nieuwe werkvelden aan te boren, zodat we onze dienstverlening nog verder en optimaler kunnen uitbouwen.

Ik herhaal, vandaar onze dringende eis: stop die fusieplannen, zet de provincialisering on hold en ga samen met het personeel op zoek naar syndicaal waardige initiatieven.

Namens de personeelsploeg van ACV Kempen.

Provincialiseren gaat het tij
NIET doen keren !

6 maart 2014

Met provincialiseren het tij doen keren?

Met provincialiseren, gaan we het tij doen keren.
Laat ons daarom pleiten, om onze mesthopen bij mekaar te smijten.

Het stinkt nu gradueel, van Puurs tot in Geel.
Vier hopen of één, stinken doet het evenveel.
Gisteren flink saneren, een kleiner gaatje in de broeksriem uitproberen.
Wat had dit allemaal voor zin! Nu moeten we samen de afgrond in!
Je geld in de put van een ander kwijt, is dit solidariteit?
En dan het meest trieste feit, geen enkele garantie op kwaliteit.
Op de confederatie, wat een mop, is het toiletpapier toch wel op.
Maar Paul Scheins heeft doen bevelen. Om de Arcopar aandelen te verdelen.
Het personeel is nu van rechtswegen verplicht om hieraan hun billen te vegen.
Op ’t zesde verdiep, dat kan je ruiken.
Wil het dagelijks bestuur de CAO hiervoor gebruiken.

En dat klinkt iets te aangebrand, zegt mijn gezond boerenverstand.
Uw probleem bestuur en geheel aan u te wijten.  Ga dus zelf maar in het bos s……..
En nu dan de moraal, voor de echte schuldigen van dit verhaal.
Rol uw matten, pak uw biezen. Want met jullie is het altijd verliezen.
Want was dit niet schandalig duur, dat Horizon factuur?
Voor wat het is en wat het kan, hoe moet het nu toch verder man?
De werkdruk en taken stijgen. Verbeteringen kunnen we nauwelijks krijgen.
Iedereen werkt zich uit de naad, we zijn ten einde raad.
Moe,  op,  leeg !
En via de confederatie asjeblieft, geeft men een “gepast” alternatief;
Om het tij te doen keren, provincialiseren !
Wie gelooft die mensen nog? Vier mesthopen of één.
De kwaliteit is naar de kloten en onze mesthoop zal vergroten.
Wij willen geen verhaal over hopen stront, maar wel, “Hoe wordt onze organisatie terug gezond?”
Een project, een missie om mensen te dienen.
Onze leden, die moeten we elke dag verdienen.
Een computerprogram dat ECHT ondersteunt.
Gemaakt door de gebruiker, daar kan je van op aan.
Zoals een BH dat doet voor borsten, wel te verstaan!
Op maat gemaakt! Passend!  Niet knellend!  Maar verrassend!
Helpend, een gids, geen taken explodeerder.  Alles kits !
Leden helpend, zoekend, naar hun recht.
Een betrouwbare vakbond, modern en echt.
Geen provinciaal bureaucratisch confederaal geleuter.
Maar verfrissend en sprankelend, basisgeteuter.
De confederale schuldigen kennen geen pech.
Ze komen integendeel erg goed weg.
Slippers en verkwisterijen aan de top.
Op de werkvloer daar lossen ze ’t wel op!
Maar Heren, Dames van ’t Nationaal Bestuur.
Onze huid verkopen wij duur.
We vragen misschien niet erg veel. Enkel inspraak van militanten en personeel.
Want wat voor een vakbond op een ander telt.
Ook voor het eigen personeel geldt!
De cijfers van het herstructureringsplan MOETEN kloppen.
Anders kunnen jullie beter gaan doppen
En om te besluiten, enkel nog dit
Luister naar je medewerkers, anders zit je in de shit.

D A M N E D

Comment Stream